Sharing is caring?

Sharing is caring?

Hoeveel kleding hing er in jouw kinder-kleerkast? Ik probeer het me te herinneren, maar eerlijk gezegd weet ik het meer niet zo goed. Nu is het ook wel zo dat ik niet alleen kleding droeg uit mijn eigen kast. Met drie zussen en een moeder die ongeveer dezelfde maat hebben kon ik vaak met toestemming, soms ook zonder ;-), shoppen in eigen huis. 

Er zat wel een keerzijde aan deze medaille, vond ik toen. Als jongste van het stel bestond mijn eigen garderobe vooral uit doorgegeven exemplaren en werd er zelden iets nieuws gekocht. Echt nieuwe kleding kopen gebeurde sowieso niet heel vaak. Vaker kwamen mensen uit onze omgeving zakken vol kleding brengen die zij zelf niet meer pasten of wilden, als lief gebaar en in de hoop dat het tussen als deze dames en heer (er is ook nog een broer) de kleding nog een tweede kans zou krijgen.

Vuilniszakken vol kleding, ik heb daar zelf dus goede herinneringen aan. Maar als ik me nu zo een tas vol textielwaren inbeeld, staat deze vaak een andere procedure te wachten. Volgens verschillende onderzoeksbureaus wordt er in ons land ruim 135 kilo textiel bij het huishoudafval gegooid. Zo komt het in verbrandingsovens terecht waar het voor een uitstoot van 425 miljoen kilo CO2 zorgt. BAH!
Liever gaat deze kleding richting kringloop of inzamelpunt van bijvoorbeeld Sympany of de textiel bank. Waar het wordt gesorteerd, gerecycled (er worden bijvoorbeeld poetsdoeken en isolatiemateriaal van gemaakt). De nog draagbare kleding wordt aan vluchtelingen gedoneerd of verkocht aan (internationale) partijen. Zo komt veel van onze ingezamelde kleding in Afrikaanse landen terecht.

Niet iedereen is daar blij mee. De East African Community (hiertoe behoren Kenya, Uganda Tanzania, Burundi en Rwanda)  zorgde voor een samenwerking om de import van dezegebruikte kleding te verbieden. Ondank dat deze handel banen oplevert, zijn Afrikaanse experts bang dat het de lokale kledingindustrie (heeft) verruïneerd en hen te afhankelijk maakt van het westen. Maar is dat de oplossing? Kan de lokale markt genoeg produceren om iedereen van voldoende kleding te voorzien? En daarnaast, wat gebeurd er met de kleding die uiteindelijk daar overblijft? Wordt dit alsnog verbrand? 

En kan ik nu mijn afgedankte kleding met een goed gevoel in de inzamel box achterlaten of draag ik dan ook weer bij aan een groot probleem? Gelukkig beloofd Sympany dat zij zorgvuldig omgaan met de overdracht van ons textiel. De omzet die wordt gegenereerd uit een zorgvuldig opgezet systeem wordt vervolgens geïnvesteerd in lokale ontwikkelingsprojecten die de zelfredzaamheid stimuleren. Hopelijk leren andere landen hier iets van!

Ik voel enige opluchting, op deze manier gooi ik het met vertrouwen in de inzamelbak. Of toch niet?! Kijk dit nou, meer Nederlanders zetten deze goede stap en hierdoor zitten de afvalbakken en opslagplaatsen serieus te vol! Ach ik wacht geduldig en een beetje trots!

p.s. als jij nu van plan bent om kleding naar de verzamelbak te brengen, wacht dan alsjeblieft ook even, in de bakken en in de opslag kan er namelijk vocht in de kleding trekken waardoor de kwaliteit drastisch achteruit gaat. Daarnaast zou het de verzamelaar extra opslagkosten, waardoor er minder omzet overblijft om in de goede doelen te investeren. Nog even wachten dus!

Geschreven door: Meike Fleskens voor Spinning Closet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *