Struisvogel politiek?

Struisvogel politiek?

Netflix uitgespeeld, een recordaantal series, films, insta-stories en andere vermakelijke visuals heb ik de afgelopen weken verslonden. Heerlijk om hier tijd voor te hebben en te nemen. Maar nu ben ik er even klaar mee, ik kan het echt even niet meer aan om alle acteurs keer op keer dezelfde domme keuzes te zien maken. En dus ben ik overgestapt op documentaires. Misschien hoop ik dat deze mij zullen leren zelf minder “domme” keuzes te maken?

Als ik alle documentairemakers moet geloven doe ik dat namelijk maar al te vaak! Nu heb ik het natuurlijk wel over een ander perspectief dan alle personages die tegen beter weten in lijken te liegen en bedriegen. Maar eerlijkheid duurt het langst en ik zou niet alleen jou maar vooral ook mezelf voor de gek houden als ik zou zeggen dat het niet zo was.

Vooral de consumptie van dierlijke producten, plastic, fast fashion, drugs en het effect van deze consumptie op onze omgeving kwamen aan bod. De laatste docu die ik keek The Plastic Ocean liet weer even duidelijk zien dat niet alleen de personages in fictiefilms eerst moeten denken voor ze doen. Maar dat ik als hoofdpersoon van mijn eigen leven ook de verantwoordelijkheid moet nemen over de keuzes die ik maak.

Nu ben ik over het algemeen behoorlijk bewust (durf ik te zeggen) en heel blij dat steeds meer bedrijven en merken dit bewust zijn stimuleren door bijvoorbeeld gerecyclede materialen te gebruiken en dit ook concreet te laten zien. Daarbij ben ik van mening dat bewust kiezen en genieten hand in hand moet blijven gaan, want stress is ook ongezond. Maar ik blijf me verbazen over de hoeveelheid plastic die ik blijkbaar toch steeds verzamel! Tassen vol zakjes, pakjes, flesjes etc. Ondanks dat ik bewust weinig voorverpakte producten koop en mijn groenten en fruit zonder plastic zakje meeneem. (Dit laatste lijkt trouwens voor meer mensen ineens een stuk makkelijker nu de kans dat er een gratis virus aan kleeft groot lijkt.) Maar moet ik dan ook geen vega-kip meer kopen, of voor spinazie altijd naar een winkel waar het in een papieren zak kan worden gekocht? Misschien wel inderdaad.

Ok ik denk dat ik vanavond wel weer even toe ben aan een zoetsappige, voorspelbare “romcom” 😉

Geschreven door: Meike Fleskens voor Spinning Closet.

Foto: Fabienne Chapot

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *